شرط است که چون مرد ره درد شوی / خاکی تر و ناچیزتر از گرد شوی

هر کاو ز مراد کم شود مرد شود/ بفکن الف مراد تا مرد شوی

عیب است بزرگ برکشیدن خود را / وز جمله ی خلق برگزیدن خود را

از مردمک دیده بباید آموخت / دیدن همه کس را و ندیدن خود را

دی آمدم و نیامد از من کاری/ امروز زمن گرم نشد بازاری

فردا بروم بی خبر از اسراری / نا آمده به بُدی ازین بسیاری

الهی! هرچه بی طلب به ما دادی به سزاواری ما تباه مکن و هرچه بجای ما کردی از نیکی، به عیب ما بریده مکن و هرچه نه به سزای ما ساختی به ناسزایی ما جدا مکن

خداوندا! کار آنکس کند که تواند و عطا آنکس بخشد که دارد، پس رهی چه دارد و چه تواند؟ چون توانایی تو کرا توان است؟ و در ثناء تو کرا زبان است؟ و بی مهر تو کرا سرور جان است؟

چه غم دارد که تو را دارد؟ کرا شاید او که ترا نشاید؟ آزاد آن نفس که بیاد تو یازان و آباد آن دل که به مهر تو نازان، و شاد آنکس که با تو در پیمان، از غیر جدا شدن سر میدان است، کار آن دارد که با تو در پیمان است.

الهی! عیب و آزار من مجوی که آب کرم باز ایستد از جوی، قصه ی دوستان دراز است زیرا که معبود بی نیاز است.

یک عمر گنه کردم و شرمنده که در حشر/ شایان گذشت تو مرا نیست گناهی(شهریار)