از دست نوشته های مهاتما گاندی

من می‌‌توانم خوب، بد، خائن، وفادار، فرشته‌خو یا شیطان‌ صفت باشم ،
من می توانم تو را دوست داشته یا ازتو متنفر باشم،
من می‌توانم سکوت کنم، نادان و یا دانا باشم،
چرا که من یک انسانم، و این‌ها صفات انسانى است.
و تو هم به یاد داشته باش:من نباید چیزى باشم که تو می‌خواهى ، من را خودم از خودم ساخته‌ام،
منى که من از خود ساخته‌ام، آمال من است،
تویى که تو از من می سازى آرزوهایت و یا کمبودهایت هستند.
لیاقت انسان‌ها کیفیت زندگى را تعیین می‌کند نه آرزوهایشان
و من متعهد نیستم که چیزى باشم که تو می‌خواهى
و تو هم می‌توانى انتخاب کنى که من را می‌خواهى یا نه
ولى نمی‌توانى انتخاب کنى که از من چه می‌خواهى.
می‌توانى دوستم داشته باشى همین گونه که هستم، و من هم.
می‌توانى از من متنفر باشى بى‌هیچ دلیلى و من هم ،
چرا که ما هر دو انسانیم.
این جهان مملو از انسان‌هاست ،
پس این جهان می‌تواند هر لحظه مالک احساسى جدید باشد.
تو نمی‌توانى برایم به قضاوت بنشینى و حکمی صادر کنی و من هم،
قضاوت و صدور حکم بر عهده نیروى ماورایى خداوندگار است.
دوستانم مرا همین گونه پیدا می کنند و می‌ستایند،
حسودان از من متنفرند ولى باز می‌ستایند،
دشمنانم کمر به نابودیم بسته‌اند و همچنان می‌ستایندم،
چرا که من اگر قابل ستایش نباشم نه دوستى خواهم داشت،
نه حسودى و نه دشمنى و نه حتی رقیبى،
من قابل ستایشم، و تو هم.
یادت باشد اگر چشمت به این دست نوشته افتاد
به خاطر بیاورى که آن‌هایى که هر روز می‌بینى و مراوده می‌کنى
همه انسان هستند و داراى خصوصیات یک انسان، با نقابى متفاوت،
اما همگى جایزالخطا.
نامت را انسانى باهوش بگذار اگر انسان‌ها را از پشت نقاب‌هاى متفاوتشان شناختى،
و یادت باشد که این ها رموز بهتر زیستن هستند...

من اومدم

 

سلام. آفت زده بودم. ماموريت كاري و آماده كردن يه گزارش كاري كه چه عرض كنم، كتاب كاري كلاً ناك دانم كرده بود. امروز با رحيم زديم بيرون. 50 كيلومتر تركيبي جاده، كوهستان، كوه و رودخونه زديم. الان با اين كه خسته شدم ولي سرحالم.صبح 7:30 راه افتاديم با دوچرخه. رفتيم سه راهي اهر و بعد روستاي آرپادرهسي و پاركينگ دند. بعد چون طبق عادت تمام ادارات و سازمانها كه همه جا رو مال خودشون ميدونن و با زدن يه سيم خاردار صاحب طبيعت مي شن، سازمان آبيها هم اجازه ندادند از راهي كه مال همه بود و الان غصبش كردن عبور كنيم و مجبور شديم از تكنيك دور زدن و البته كول دوچرخه تو آبرفت رودخانه آجي چاي و كوه استفاده كنيم و بيفتيم تو مسير خاكي پشت كوه عينالي و بعدش هم سگ گريزي و يه بار زمين خوردن  و 59 دقيقه رسيديم از شرق تبريز به غرب تبريز  و از مسير پايگاه هوايي و آذربايجان برگشتيم خونه.

 

شرمنده تمام مهربونياتونم. البته يه هفته اي هم تو اواخر رمضان با قطعي اينترنت مواجه بودم.ازتون متشكرم. دوستون دارم