به نام تویی که فراموشم نمی کنی

این نوشته مال بهرامه می تونین وبلاگش رو ببینین از برو بچه های با صفای مشهدی و البته از دوستای خوب خودم.

در ضمن من این روزها دارم فکر می کنم البته به همه چی به خودم به خانواده ام به دوستام به کارم به مرگ و به زندگی.......

شبها هم بعد افطار معمولا تو کوه هستم هر چند با سالهای قبل حال و هوام خیلی فاصله داره. شاید به خاطر همین فکرهاست که تمرکز ندارم.

شما چی؟ نکنه شما هم درگیر این فکرایین. دوست دارم همه تون یه بار دیگه مثل همیشه اینجا جمع بشین و به هم بگین

سلام دوست و همراه من

من شروش میکنم:

سلام دوست من. سلام مهربان من. سلام همراه قدیمی من.                   سلام

من تو را او را کسی را دوست می دارم به خاطر این دوستی دوباره سلامت میکنم.

 همراهم باش تا اوج رهایی......