به نام تویی که فراموشم نمی کنی

میخ های روی دیوار(گلزار)

پسربجه ای بود که اخلاق خوبی نداشت . پدرش جعبه ای میخ به او داد و گفت هر بار که عصبانی می شوی باید یک میخ به دیوار بکوبی .

روز اول پسربچه 37 میخ به دیوار کوبید . طی چند هفته بعد همانطور که یاد میگرفت چگونه عصبانیتش را کنترل کند . تعداد میخ های کوبیده شده به دیوار کمتر می شد . او فهمید که کنترل عصبانیتش آسانتر از کوبیدن میخ ها بر دیوار است ...............

بالاخره روزی رسید که پسر بچه دیگر عصبانی نمی شد . او این مسلئه را به پدرش گفت و پدر نیز پیشنهاد داد هر با که عصبا نیتش را کنترل کند . یکی از میخ ها را از دیوار در آورد.

روزها گذشت و پسر بچه بالاخره توانست به پدرش بگوید که تمام میخ ها را از دیوار بیرون آورده است. پدر دست پسر بچه را گرفت و به کنار دیوار برد و گفت :(( پسرم !! تو کار خوبی انجام دادی و توانستی بر خشم پیروز شوی . اما به سوراخ های دیوار نگاه کن. دیوار دیگر مثل گذشته اش نمی شود . وقتی تو در هنگام عصبانیت حرف هایی می زنی . آ ن حرف ها هم چنین آثاری به جای می گذارند . تو می توانی چاقویی در دل انسانی فرو کنی و آن را بیرون آوری . اما هزاران بار عذر خواهی هم فایده ندارد آن زخم سر جایش است . زخم زبان هم به اندازه زخم چاقو دردناک است )) .

حالا منم عصبانیم از این که داداش زورکی من بهم سر نمی زنه. منم مطلبشو ... می رم میزارم اینجا یعنی اینکه داشی دوست دارم.