به نام تویی که فراموشم نمی کنی

این قطعه جواب لطفتون که احوالم رو پرسیده بودید (اکثر مطالب وبلاگ با فونت KOODAK نوشته می شود)

نه ری را جان

نامه ام باید کوتاه باشد

ساده باشد

بی حرفی از ابهام و آیینه

از نو برایت می نویسم:

حال همه خوب است.

اما تو باور مکن.

این قطعه هم جواب کسانی که مرا و احساس مرا درگیر مسا یلی دیگر کرده اند

 و حتی آرامش آدینه ام را به هم می ریزند:

اصلاً به فرض که مردمان هنوز در خوابند

فرض که هیچ نامه ای به مقصد نرسید

فرض که بعضی از اینجا دور

حتی نان از سفره و کلمه از کتاب

شکوفه از انار و تبسم از لبانمان گرفته اند،

با رویاهامان چه می کنند؟!

و این هم  به کسانی که با من مانده اند:

تنها ئیم را با تو قسمت می کنم

سهم کمی نیست

گسترده تر از عالم تنهایی من

عالمی نیست

بروید ای دلتان نیمه که در شیوه ما

مرد با هر چه ستم، هر چه بلا می ماند.

و آخر اینکه(تقدیم به همه شما حتی کسانی که فراموششان شده ام)

حقیقت دارد!

تو را دوست دارم!

در این باران

می خواستم تو

در انتهای خیابان نشسته باشی

من عبور کنم

سلام کنم….